Drogą św. Jakuba wyprawa do Santiago
Jednym z głównych celów życia człowieka w średniowieczu było odbycie pielgrzymki do Santiago di Compostella, podróżowano tam zatem od tysiąca lat ze wszystkich zakątków Europy.
Droga świętego Jakuba wiodła z wielu miejsc, ale zawsze kończyła się w Santiago. Jako człowiek zafascynowany średniowieczną kulturą zawsze marzyłem, aby odbyć taką wyprawę. Nigdy jednak nie było na to czasu ani możliwości. Rok temu wpadłem na pomysł zorganizowania takiej pielgrzymki w strojach historycznych. Stwierdziłem bowiem, że skoro na inscenizacji grunwaldzkiej można siedzieć cały tydzień i próbować odtwarzać życie obozowe tamtych czasów, z pielgrzymką nie powinno być problemu. Moi przyjaciele rekonstruktorzy szybko podłapali ten pomysł i rozpoczęły się przygotowania (to znaczy chyba sam takie przygotowania podjąłem). Po zakupieniu biletów lotniczych do Porto okazało się, że grupa pielgrzymów zmalała do jednego, czyli do mnie (chyba nikt nie wierzył, że zrealizuję ten zamiar). Wizja samotnej wyprawy trochę ostudziła mój zapał, ale nie trwało to długo, ponieważ mój szkolny przyjaciel podczas jednego ze spotkań szybko podchwycił temat i dosyć szybko do mnie dołączył. Zaplanowaliśmy noclegi i zanim zdążyliśmy się obejrzeć, przyszła ta sobota, kiedy trzeba było wyjść z domu i na dwa tygodnie pożegnać się z rodziną i pracą.
Naszą trasę zaczęliśmy prosto z lotniska w Porto, gdzie dosłownie za kilkoma zakrętami znaleźliśmy ciągnącą się Drogę św. Jakuba (oznaczoną strzałkami oraz muszlami przegrzebka). Pierwsze kilometry drogi zweryfikowały nasze wyobrażenia, wszystko bolało, więc przeregulowałem paski do plecaka i wyciągnęliśmy kijki, z których stukot towarzyszył nam rytmicznie przez całą następną część drogi. Pierwszy punkt to Vila de Conde (17 kilometrów od lotniska). Przepiękne położone nad Atlantykiem miejsce ze starą gotycką katedrą, za którą było widać rzymski akwedukt. Następnego szliśmy brzegiem morza, ciepła bryza z zachodu, zapach oceanu, fale, wydmy, przesympatyczni ludzie na szlaku, a na końcu w Fao istna uczta, czyli pierwszy posiłek, z zakupionego menu pielgrzyma. Za 12 euro zjedliśmy obfity, wspaniały, dwudaniowy posiłek zapijając go przepysznym Verde. Trzeci dzień okazał się standardowo najcięższy. Wszystkie bąbelki, otarcia zaczęły boleć, a mięśnie jeszcze nierozruszane skrzypiały tak mocno jak kijki. Najgorsza jednak byłaodległość, którą mieliśmy do pokonania. Okazało się że szlak jakubowy był dłuższy i czeka nas perspektywa prawie 33 kilometrów marszu. Trzeba było lekko ją skrócić i podróżowaliśmy dziwnymi drogami portugalskiego interioru, przechodząc koło gospodarstw rolnych, opuszczonych chat i przepięknej roślinności. A gdy byliśmy już na granicy wytrzymałości, nagle w małej wiosce pojawiła się przed nami restauracja z kuchnią brazylijską. Wstąpienie do niej było z jednej strony błędem, ale z drugiej niesamowitą przygodą kulinarną. Błędem dlatego, że przygotowane dla nas porcje okazały się ogromne i nie mogliśmy ich przejeść. Była to jednak kulinarna przygoda – to wszystko było pyszne. I tak przejedzeni dwaj pielgrzymi potoczyli się dalej do Viana di Castello (co okazało się nie lada wyzwaniem).
Następny dzień drogi okazał się być najdłuższym. Przeszliśmy 28 kilometrów. Droga wiodła górami ponad Atlantykiem, wiła się pomiędzy winnicami a kamiennymi płotami ogrodów. Tego dnia panowała nieco „nieziemska pogoda”, słońce było przymglone, a wszystko miało różowopomarańczowy odcień. Pod koniec dnia okazało się, że to skutek pożarów lasów w Portugalii, w okolicach Porto i Bragi.
W końcu dotarliśmy do Caminhy, gdzie przekroczyliśmy granicę z Hiszpanią. Poczułem się wtedy jak meksykański nielegalny imigrant przekraczający Rio Grande, gdyż z rana prywatny samochód odwiózł nas do małej przystani, gdzie zapakowano nas do łódki i wywieziono na drugi brzeg. Przybiliśmy do hiszpańskiej plaży i ruszyliśmy w dalszą drogę. W Hiszpanii szlak się trochę zmienił, zniknęły kamienie, ustępując miękkiemu podłożu. Przez długi czas szliśmy przez piękny las eukaliptusowy, pojawiły się też kamienne słupy wyznaczające trasę z podaną odległością do Santiago. Droga wiła się wzdłuż brzegu oceanu i żyła różnymi językami – pojawiło się bardzo wielu pielgrzymów ze wszystkich stron świata.
W pewnym momencie na horyzoncie pojawiła się mała miejscowość Oia z ogromnym kościołem nad morzem – którym była królewska katedra z XIII wieku. Duża, trójnawowa, rozłożysta, z pięknym, acz surowym wnętrzem i pięknym barokowym wystrojem. Kościół pełen dobrej energii i atmosfery. Niesamowite wrażenie.
Następnego dnia zaś spotkał nas pierwszy deszcz na szlaku. Okazało się, że dźwiganie ciężkiego plecaka wypełnionego suchymi rzeczami poukładanymi w torebkach foliowych ma swój sens. Mokro był na zewnątrz ubrania, ale i w jego wnętrzu, na szczęście udało się przebrać, a sam szlak odbił w góry, gdzie pogoda się poprawiła.
W Baionie, przez którą przechodziliśmy, znowu udało się odwiedzić dwa przepiękne XIV-wieczne gotyckie kościoły (w jednym z nich były pogrzebane szczątki jakiejś ważnej osoby w szklanej trumnie). Padać zaczęło znowu, akurat gdy przechodziliśmy przez podobno najpiękniejsze plaże tej części Hiszpanii (św. Jakub nie dał się tym nacieszyć), znowu byliśmy mokrzy.
Odkryliśmy wtedy dobrodziejstwo pralni automatycznej, w której wysuszyliśmy nasze rzeczy, i poszliśmy dalej. Miał to być miły 15-kilometrowy spacerek, ale okazało się, że przeszliśmy chyba najdłuższym podejściem pod górę na całej naszej trasie. W końcu udało się dojść do celu, a był nim stary hotel w stylu kolonialnym znajdujący się pod miastem Vigo. Byliśmy zaskoczeni wspaniałymi warunkami oraz lokalizacją. Ale największą niespodzianką okazała się przepyszna kolacja z owoców morza zakrapiana niesamowicie smakującym białym winem, którego zapachu oraz smaku nie mogę do dziś zapomnieć.
Kolejny dzień okazał się być z początku bardzo nieprzyjemny. Droga zachowywała się, jakby chciała przykleić się do naszych podeszew, tempo stanowczo spadło i dopadły nas wątpliwości: po co to wszystko? Na szczęście w pewnym momencie pogoda się poprawiła, pojawili się inni pielgrzymi i wszystko wróciło na odpowiedni tor.
W końcu doszliśmy do Redondelli, która okazała się niesamowitym miasteczkiem położonym w głębokiej dolinie, nad którą przeprowadzono dwa wielkie wiadukty kolejowe (filary wysokie na 41 metrów), z dołu wyglądające monumentalnie. W Redondelli połączyły się dwa szlaki pielgrzymkowe – nasz (tzw. Coastal) – oraz wewnętrzny, ciągnący się interiorem (tzw. Primitivo), czego efektem była ogromna liczba pielgrzymów na szlaku. Następny dzień w czasie podroży do Pontevedry był jednym z najprzyjemniejszych dni wędrówki. Przy pięknej pogodzie przeszliśmy ślicznymi okolicami aż do długiego rzymskiego mostu z I w n.e., po którego przejściu dotarliśmy do Ponevedry.
Obejrzeliśmy tam kościół Matki Boskiej Pielgrzymów, bardzo zaskakujący budynek w kształcie rotundy z przepiękną figurą Matki Boskiej w pielgrzymim stroju, zaopatrzoną w specyficzną pielgrzymią czapkę. Mogłoby się wydawać, że życie pielgrzyma to sama przyjemność i miła przygoda, lecz dnia następnego Droga postanowiła zaśpiewać Kiedy pada deszcz… – lało cały dzień. Każdy fragment ubrania był mokry, z nieba wylewały się hektolitry deszczu. Na szlaku panowała jednak dziwna radość, słychać było śpiewy i śmiech współpodróżnych. Tego dnia nie podziwiałem żadnych widoków, a mój świat ograniczał się tylko do pola widzenia mojego kaptura i butów oraz nogawek poprzedzającego mnie pielgrzyma.
Dotarliśmy do Caldas Reis. Przestraszeni ogromem opadów zorientowaliśmy się, że następnego dnia ma znowu padać (bardziej rzęsiście). Postanowiliśmy jednak wykorzystać przewidywaną przerwę w opadach i wyjść na szlak wczesnym rankiem. Korzystając z czołówki, rozpoczęliśmy ten dosyć ryzykowny rajd o „suchość”. Idąc ciemnym lasem, słyszeliśmy pohukiwania sów i odgłosy jakichś innych ptaszysk nocnych, które potem ustąpiły świergotowi ptaszków porannych. Powoli wstawał nowy dzień, podnosiło się słońce i barwy świata dynamicznie zaczęły się zmieniać. Lasy ustąpiły winorośli rozpiętej nad szlakiem. Byliśmy bardzo głodni, bo nie zjedliśmy śniadania. Wszystkie sklepy i tawerny były zamknięte. Stał się jednak mały cud, doszliśmy bowiem do „Servicio automatico de peregrinos” – gdzie w zadaszonym miejscu znaleźliśmy automaty z napojami, jedzeniem oraz stolikami i punktem sanitarnym. Ta wizyta dodała nam sił.
Dotarliśmy do Padron. Miasto rozłożyło się pod górą, na której zboczu zbudowano wielki kościół poświęcony św. Jakubowi. Zgodnie z legendą to tutaj przypłynęła w początkach naszej ery łódź wioząca zwłoki św. Jakuba i od tego rozpoczął się jego kult. Chwilę po dotarciu na miejsce rozpętała się okropna wichura i zaczął znowu padać deszcz. My jednak byliśmy susi i bezpieczni.
Następnego dnia rozpoczęliśmy ostatni etap wędrówki – szliśmy do Santiago. Euforia i dobra pogoda towarzyszyły nam od początku dnia, mimo długiego dystansu (26 kilometrów). Tym razem droga wyraźnie prowadziła pod górę, a szlak fragmentami zaczynał przypominać Piotrkowską, jeżeli chodzi o liczbę podróżujących nim ludzi.
Tego dnia moją szczególną uwagę przyciągnęły osoby niepełnosprawne, których sporo pojawiło się przed Santiago. Z ogromnym uporem i zdeterminowaniem podróżowały do celu. Czas mijał szybko, gdy nagle, schodząc z góry, zobaczyliśmy gdzieś daleko na wyniesieniu Santiago piękny widok. Można było krzyknąć: Utreja. Potem już tylko droga do katedry, gdzie zrobiliśmy sobie obowiązkowe zdjęcie. Spotkaliśmy też znajomych, których poznaliśmy na szlaku, w Santiago zostaliśmy potem cały dzień.
Najważniejsze okazało się zwiedzanie katedry, ogromnego, trójnawowego budynku na planie prostokąta z wewnętrznymi kaplicami dookoła. Z podstawy kościół jest gotycki z barokowym wyposażeniem (szczególnie niesamowite są organy i ołtarz), gdzieniegdzie widać jednak elementy romańskie z dawnej jego konstrukcji lub wręcz sięgające czasów wcześniejszych (korynckie kapitele niektórych kolumn), ale także czasów najnowszych – nowoczesne witraże. Te wszystkie elementy potwierdzają, że budynek nieprzerwanie żyje i rozwija się, co potwierdzają też masy ludzi w środku. Udało mi się w małej szparze w murze zostawić spisane intencje (niesione we własnym imieniu, a także przyjaciół i znajomych). Uzyskaliśmy także specjalny certyfikat potwierdzający odbycie pielgrzymki i pokonania 280 kilometrów.
I cóż można jeszcze napisać? Chyba to, że udało mi się po raz kolejny spełnić jedno z marzeń życia. Przede mną następne marzenia, które będę starał się urzeczywistnić. Została ogromna satysfakcja, energia, poczucie spełnienia i stracone kilogramy. Na drogę pewnie jeszcze raz się wybiorę, może jednak szlakiem francuskim (północna Hiszpania), bo to wciąga i jest świetnym odpoczynkiem psychicznym i fizycznym.
Dróg jest wiele. Grunt, że trafia się zawsze do Santiago i do wnętrza siebie. Bardzo gorąco więc wszystkich zachęcam do odbycia tej drogi, a zarazem wielkiej przygody.
O autorze artykułu
- Adwokat. Członek Okręgowej Rady Adwokackiej.
Ostatnie posty
Najnowsze artykuły16 maja 202575. Rocznica powstania Łódzkiej Izby Adwokackiej
wydanie-7817 grudnia 2024Noc Muzeów 2024
wydanie-7817 grudnia 2024Drogą św. Jakuba wyprawa do Santiago
AKTUALNE WYDANIE6 kwietnia 2022Z historią adwokatury na żywo spotkań ciąg dalszy
